14 Απριλίου 2011

Μαντρογυρισμένη...














Μαντρογυρισμένη η ζωή μου
κι ο φράχτης αγκαθωτός.
Πηδώ στον τοίχο, μα πέφτω και τσακίζομαι.

Μαντρογυρισμένη η θέληση μου...
Κοιτώ τον ήλιο, μα τα μάτια μου καίει.
Κοιτώ τον ουρανό, μα είναι πάντα συννεφιασμένος.

Μαντρογυρισμένη και η χαρά μου...
Κλεισμένη στο πιο βαθύ μπουντρούμι
και με χαμένα τα κλειδιά...

3 σχόλια:

  1. μαντρογυρισμένη η λύπη μόνο εύχομαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. πήδα τη μάντρα!
    τίς περισσότερες φορές τα τείχη τα χτίζει το ιδιο μας το μυαλό...
    ΠΗΔΑ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. τα κλειδιά τα .. πουλήσαμε έναντι πινακίου φακής

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή