16 Μαρτίου 2012

Απαξία










Χαμηλωμένα φώτα
στο ράδιο μουσική
ένα κλειδί στη πόρτα
κι απ' έξω μια ζωή.

Ζωή που κάνει πιάτσα
ψωνίζεται στο χθες
μασούρι μες στη κάλτσα
τα όνειρα κι ενοχές.

Βρωμοκοπάει αψέντι
στα μάτια η ντροπή
και όλα τα ακουμπάει
στο κάθε νταβατζή.

Κι όλο να περιμένει
την ώρα τη στιγμή
κάποιος να τη προσέξει
κυρία να γενεί!

Άντε γαμήσου αλήθεια
κι ο κάθε κερατάς
εκείνος που σε κάνει
το ψέμα να ζητάς.




1 σχόλιο:

  1. άψογος! και βεβαίως άξιος!

    μου άρεσε πάρα πολύ

    καλό βράδυ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή