11 Ιουνίου 2011

Πάλι χάνεσαι

















Σε φοβίζουν οι λέξεις που στεγνώνουν το στόμα
η αχνή σου ανάσα καθώς νοτίζει στιγμές
οι παγερά αδιάφοροι πολυσύχναστοι δρόμοι
οι αμφισβητούμενες έννοιες που σε γεμίζουν σκιές.

Σε πληγώνουν οι κήποι με μαραμένα λουλούδια
η αναπάντεχη έξω του κόσμου η ερημιά
τα παλιά σαν ακούγονται λησμονημένα τραγούδια
και ο οίκτος των άλλων στη δική σου χαρά.

Σε τρομάζουν οι μνήμες που χαρακώνουν το βλέμμα
στις θαμπές τους εικόνες που απ' το μυαλό σου περνούν
των νεανικών σου ονείρων το αποχαιρετιστήριο νεύμα
οι εποχές που αλλάζουν και τη φθορά μαρτυρούν.

Πάλι χάνεσαι στα δύσβατα μοναχικά μονοπάτια
στις αλήθειες που κρύβουν όσο ψέμα εσύ θες
των κενών αισθημάτων σου τα αδυσώπητα μάτια
τον επιθανάτιο ρόγχο σου, θες δε θες, θ' αναπνέες.

3 σχόλια:

  1. Περισσότερο όμως πληγώνει η χαρά που αποκρύπτει την λύπη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σε αυτή αναφέρομαι κι εγώ.
    (αχ! αυτά τα πόδια σου...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. (Jo, πως και δεν κοιμάσαι 6 το πρωί;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή