10 Ιουνίου 2012
09 Ιουνίου 2012
Το μέτρο σύγκρισης
Λέξεις σταγόνες δηλητήριο
για να τις πίνεις στην υγειά σου κι άσπρο πάτο
μεθώντας την εσφαλμένη εντύπωση
πως αυτό που ζεις δεν έχει παρακάτω.
Χαρακτηρισμοί που πια δεν με τρομάζουνε.
Αντίδοτο στις φιλοφρονήσεις και κολακείες των άλλων.
Λες κι η ψυχή έχει ανάγκη από εγκώμια
από συγκρίσεις των μικρών με των μεγάλων!
Όλα εξαρτώνται από το μέτρο σύγκρισης.
Τη ζυγαριά που τα μετρά η συνείδηση σου.
Η ελαφρότητα να έχει αξία μέσα σου
κι όχι η βαρύτητα που συνοδεύει την ύπαρξη σου!
08 Ιουνίου 2012
Προσδοκίες με αναβολές
Μηδέν εξαιρουμένου απ΄το θάνατο
γι αυτόν που το γνωρίζει τον εκάνει αθάνατο!
Και δεν υποθηκεύει την ώρα τη στιγμή
σε κάτι που δεν ξέρει αν αύριο θα είναι εκεί.
Κι όσοι αυτό πιστέψαν πλανήθηκαν οικτρά
τη κάθε τους ημέρα άφησαν να περνά.
Κι όλα τα αναβάλουν στο ανύπαρκτο τους αύριο
που σήμερα όταν γίνει το αφήνουν για μεθαύριο.
Κι αν της ζωής σου κανείς τον απολογισμό
τα ίσως με τα πρέπει πρόσημο αρνητικό.
Τότε θα καταλάβεις «τι λάθος έχεις κάνει»
γιατί αυτό που θα ‘χεις, ποτέ δεν θα σου φτάνει.
07 Ιουνίου 2012
Γραμμές ζωής
Οι εργάτες σχολούν απ΄τις δουλειές τους
μυρμήγκια που αφήνουν τις φωλιές τους…
Παύει να καπνίζει η τσιμινιέρα
σαν τσαγιερό που ετοίμασε το τσάι
μία αριστοκράτισσα κυρία το σερβίρει
στις εκλεκτές της φίλες που "αγαπάει".
Συνωστισμός στων λεωφορείων τις στάσεις
πρόσωπα φανερά καταβεβλημένα
από τον κάματο της μέρας κουρασμένα
εικόνες με χαμογελαστά μοντέλα
οι σύγχρονες διαφημιστικές ταμπέλες εναλλάσσουν.
Νόμισμα χαραγμένο σε δυο όψεις
μονάχα η τύχη ορίζει πως θα κάτσει
κορώνα -γράμματα παίζει τη ζωή του
αυτός που τίποτα δεν έχει πια να χάσει.
Κι ας όλα μοιάζουν προδιαγεγραμμένα
σαν ένα πλότερ που γραμμές σχεδιάζει
ανάλογα τις εντολές που έχει πάρει
κάποτε τελειώνει το μελάνι.
Και τότε οι γραμμές δεν θα 'χουν χρώμα
διεύθυνση, φορά και διαστάσεις
κι ούτε θα μπορείς να διακρίνεις
αν είναι κατηφόρα η ανηφόρα
και που σε βγάνει ο δρόμος που έχεις πάρει!
06 Ιουνίου 2012
04 Ιουνίου 2012
Μπουνάτσα τώρα...Καπετάν Γιώργη!
Ήσουν αετός
κι εγώ ήμουν το αετόπουλο,
ο καρπός κάτω απ΄ του δέντρου τη σκιά σου.
Ό,τι είμαι και δεν είμαι, σε σένα το όφειλα
σε αυτά που μου δώσε η απέραντη αγκαλιά σου.
Έτσι απρόσμενα το
δέντρο ξεριζώθηκε
μια για πάντα πέταξε ο αετός
ακολουθώντας του ουρανού το κάλεσμα
και από τότε το σκιερό του πέταγμα
με άφησε μονάχο μου στο φως!
Κι ένιωσα τη ζωή στα δυο να κόβεται
απ’ του θανάτου σου την πένθιμη αιχμή
σ’ αυτήν που εγώ σε είχα πλάι μου
κι εκείνη τώρα πια που έχεις χαθεί.
Τώρα το μόνο που μου απόμεινε
μια ψευδαίσθηση, πως ίσως μπορέσω
έστω και λίγο να σου μοιάσω…
Και μια φωτογραφία στο σαλόνι μου
σαν έρχονται τα δύσκολα να σε κοιτάζω.
Μήπως και πάλι βρω το αποκούμπι μου
και το κουράγιο για να συνεχίσω
σαν τότε που όλα τα προβλήματα
δεν μ’ άφηνες μονάχος να τα λύσω!
Κι ύστερα πάλι, έρχονται στη μνήμη μου
τα λόγια που στο μνήμα σου είχα γράψει.
Για την άλλη, τη μεγάλη αγάπη σου
κάθε περαστικός να τη θαυμάσει:
«Η θάλασσα ήταν όλη
σου η ζωή
με τις φουρτούνες της
στο αρμυρισμένο σου
κορμί…
Μπουνάτσα τώρα…
Καπεταν Γιώργη!»
Για σένα οι φουρτούνες βλέπεις πέρασαν
τώρα εγώ πρέπει να πάρω το τιμόνι…
Κι αυτά που μου είχες μάθει δεν τα ξέχασα
να ξέρεις πως ο γιος σου μεγαλώνει!
12-10-2004
02 Ιουνίου 2012
Απών
Σε επιπλήττουν, πως απ' τα δρώμενα
δεν πρέπει να είσαι απόντας...
Κι αναρωτιέσαι τι θα συνέβαινε
εάν εσύ ήσουν παρών!
Ένα ακόμη χέρι σηκωμένο.
Συνεπής ακροατής, της στείρας άποψης
της τσέπης των δικών τους εκλεκτών.
Χωρίς δικαίωμα άποψης και γνώμης
αφού ποτέ δεν θα 'σαι εσύ ο ομιλών!
Γιατί οι ιδέες σου θεωρούνται
ονειροπόλες και "ακραίες"
και προβληματίζουν το χειραγωγημένο
πλήθος των εαυτών χειροκροτητών.
Κι έτσι, κατ' επιλογήν ή όχι
πάντα εσύ θα είσαι ο απών!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)