Χαρτογιακάδες

Χαρτογιακάδες μόλυναν

τον ψυχικό μου κόσμο.

Αντί γραβάτες φόραγαν

πολύχρωμες κυλόττες.

Και σαν μαϊμούδες κόμπαζαν

στο σάπιο τους κλωνάρι.

Τάχα για να τρομάξουνε

το «ανήμπορο» λιοντάρι.

Μια Πρωτομαγιά

Αφύλακτες διαβάσεις

Σαν αφύλακτες διαβάσεις

της ψυχής οι υπερβάσεις.

Κι όλο σφυρίζουνε τα τρένα

που περνούν χωρίς εσένα.

Ζωή μουντή πάνω σε ράγες

με πρέπει δίχως αφορμή

χωρίς του ταξιδιού το κρίμα

δεν έχει νόημα η ζωή!

Και τι απρόβλεπτο σου μένει

μια σιγουριά σε σένα ξένη...

Κι όλο θα ουρλιάζουν τα όνειρα σου

καθώς περνούν από μπροστά σου.

Σ’ αυτό το αύριο που θα ’ρθει

δώρο - στ’ αφιλόξενα σου πάθη

ένα λάθος που δεν πρέπει

να το κάνεις στο επιτρέπει!

Γι αυτό λοιπόν να μη διστάσεις

σαν τύχεις ποτέ σου και περάσεις

απ’ τις αφύλακτες διαβάσεις…

Το παλικάρι

Είχες τον ήλιο αγκαλιά

στα μάτια το φεγγάρι

ήσουν το παλικάρι

της άνοιξης η ανασαιμιά.

Είχες του ανέμου την ορμή

της λευτεριάς το χάδι

του ήρωα το σημάδι

γιατί αγαπούσες την αυγή.

Και τώρα κείτεσαι νεκρός

και τ’ άψυχο κουφάρι

έχει για μαξιλάρι

την πίκρα και το στεναγμό.

Τώρα ποιος νοιάζεται γιατί

ποιο δέντρο, ποιο λιμάνι

να βρει η πληγή να γιάνει

να ξαποστάσει, να χαθεί.

Αχ! Να ’μουνα άγγελος κι εγώ

να σε καλωσορίσω

τη ζωή να πάρω πίσω

που μου χρωστάς και σου χρωστώ.

Μα ήταν της μοίρας μου γραφτό

να σε νεκροφιλήσω

τα νιάτα μας ν’ αφήσω

σ’ ένα λουλούδι ευωδιαστό.

Εποχές

Να ’ναι καλοκαίρι…

Κι ο χειμώνας να ’χει φωλιάσει μέσα σου.

Οι εποχές δε σε ρωτούν: "Να ’ρθούμε;"

Μήτε σκοτίζονται εσύ τι περιμένεις!

Της άνοιξης τα περιβόλια πίσω μένουνε

κι όλο ευωδιάζουν, του φθινοπώρου

οι κύκνειες λιακάδες.
Μα οι μέρες περνούν σαν συστοιχία δέντρων
που ένα προς ένα, αποτινάσσουν τα φυλλώματα.

Ζωή μου...

Μίκρυνες ζωή μου…

Απ’ τον καιρό που έπαψε η καρδιά να σου μιλά…

Απ’ τον καιρό που τα ίδια πράγματα σε συντροφεύουν,

και σε προδίδουν στου ουρανού τη σκοτεινιά!

Μόνον έτσι...

Πρέπει να δεις τον ήλιο κατάματα,

για να θαυμάσεις τις χρυσές του αχτίδες.

Και να φωνάξεις μες τα βαθιά χαράματα:

«Άνθρωπε, τα όνειρα που σου συντροφεύουν τις νύχτες,

το πρωί να τα κανείς αλήθειες!»

Νεκταρία Καραντζή - Ω γλυκύ μου έαρ

Γιάννης Κανδύλης - Γκρίζα νιάτα

απαγγελία - οπτικοποίηση: Γιώργος Βουτσάς

από την ποιητική συλλογή "Κίρκης φιλί"

Ιδαν(ει)κή ζωή

Κάποτε θα πούμε ότι ζήσαμε.

Με τις καρδιές κάποιων άλλων αγαπήσαμε.

Γλεντήσαμε στα χοροπηδητά τους

κι από τις νιότης το φιλί μεθύσαμε.

Μα τώρα ας παραδεχτούμε

—πως όλα αυτά κι αν εζήσαμε—

τις όμορφες στιγμές

κάποιων άλλων, διεκδικήσαμε!..

Φαν(εί)

Μια ημέρα τόσο μαγική,

όσο κι εφιαλτική…

Μια ημέρα γεμάτη σ’ αγαπώ,

μα και πίκρα άμα δε σε δω…

Κ.Π.Καβάφης - Η Σατραπεία

απαγγελία - οπτικοποίηση: Γιώργος Βουτσάς

Γιάννης Κανδύλης - Ανθρωπάκια

απαγγελία - οπτικοποίηση: Γιώργος Βουτσάς

από την ποιητική συλλογή "Μετρητής βημάτων"

Κ.Π.Καβάφης - Η πόλις

απαγγελία - οπτικοποίηση: Γιώργος Βουτσάς

Μοναχικός καβαλάρης

Λαμπιρίζουν τα μάτια μου,

κι ως πυγολαμπίδα αναπηδώ στο σκοτάδι.

Κει έξω… Όταν η νύχτα πέφτει,

εγώ θ' ανασηκώνομαι να υποδεχτώ το αύριο.

Όταν το "ψέμα" σβήσει,

εγώ θ' ανάβω το τελευταίο μου τσιγάρο.

Και την αυγή θα βλαστημώ τη μοίρα μου,

το ριζικό μου τ’ άτυχο…

Που μ’ έταξε μοναχικό καβαλάρη της βροχής

μιας ανοιξιάτικης -ηλιόλουστης- ημέρας.

Μπαλόνια

Σύνθεση - Τραγούδι: Γιάννης Παντελής

Ενορχήστρωση: Ισίδωρος Παπαγεωργίου

Ποίηση: Γιάννης Κανδύλης

από την ποιητική συλλογή "Μετρητής βημάτων"

Πάει καιρός...

Πάει καιρός

που ο θυμός έπαψε

να ουρλιάζει σαν σειρήνα τα βράδια.

Που τα ανθρωποειδή υποκείμενα

σαν κορύνες του μπόουλινγκ

εκσφενδονίζει στο διάβα του.

Που τις άναρχες ιαχές της μάχης

διαδέχτηκε η σιωπή της απόγνωσης.

Πάει καιρός

που ο πόνος έγινε αναλγησία,

η απραξία έπαψε να είναι συμφορά,

και η ζωή σου να έχει αξία.

Πάει καιρός…

Πόσος καιρός δεν ξέρεις.

Αφού ο χρόνος σταματάει το μέτρημα

εκεί που αρχίζει ο θάνατος!

Γιάννης Κανδύλης - Μπαλόνια

οπτικοποίηση - απαγγελία: Γιώργος Βουτσάς

από την ποιητική συλλογή "Μετρητής βημάτων"

Δημήτρης Χορν - Η τελευταία συνέντευξη

Τι κι αν...

Κι αν της καρδιάς μου το λουλούδι μαραμένο.

Κι άμα η πίκρα μου στολίδι στη ψυχή.

Εγώ σαν άνθρωπος που είμαι, θα επιμένω,

στ' άγριο σκοτάδι μου να βρω τη χαραυγή.

Κι αν οι αγάπες μου πουλιά που 'χουν πετάξει.

Κι άμα οι θύμισες στα χέρια μου καρφιά.

Κάπου θα υπάρχει -δεν μπορεί- ένας αγέρας,

που σ' όλα αυτά θ' αναστήσουν τη χαρά!