Αποκαθήλωση

Ελπίζω μια μέρα πως θα χαμογελάσω κι εγώ...

Θα απαλλαγώ από τη καθοδήγηση της μεμψίμοιρης εικόνας μου

και θα δεχθώ τη μικροπρέπεια της ύπαρξης μου.

Οι ενοχές μου θα πάψουν να με κοιτούν μετά βδελυγμίας

και θα κατανοήσουν την ελαφρότητα της άκαρπης ζωής μου.

Οι ουτοπικές κοσμοκρατορικές μου τάσεις θα αποκαθηλωθούν

και από τους αμείλικτους και άμεπτους τοίχους της συνείδησης μου

θα βρεθούν στα συρτάρια των περιττών και άχρηστων, τώρα αντικειμένων μου

μαζί με την αγωνιστικότητα μίας καρδιάς που από καιρό ψυχορραγεί.

Καμιά φορά ο ρεαλισμός ανέχεται τη φαντασίωση

μόνο και μόνο για να σπιλώνει συνειδήσεις!

Requiem for a dream

Αναδυομένη

Ονειρεμένη θάλασσα, ευτυχισμένο κύμα

εσύ που πρώτο άγγιξες το θεσπέσιο κορμί

της Αφροδίτης που έλουζε τα όμορφα μαλλιά της

που σαν ηλιαχτίδες άπλωνε του αέρα η πνοή.

Τραγουδισμένο άσμα η πρωτόγνωρη ομορφιά της

από αγγέλους που έπαιζαν με λύρα μουσική

σαν το νερό το γάργαρο που τρέχει στο ποτάμι

κι ότι νεκρό ανασπάζεται το φέρνει στη ζωή.

Κι αυτή με βήμα αγέρωχο, μα με περίσσεια χάρη

αναδυόμενη θεά του σκοτεινού βυθού

κι εσύ να αναρωτιέσαι, "πως το απέραντο σκοτάδι

είναι η γενέτειρα-του τόσο ανέγγιχτου και τόσο φωτεινού;"

Κι όλη η πλάση γύρω της, έκθαμβη τη κοιτάζει

με δέος υποκλίνεται στην όμορφη θεά

σαν κάτι που όμοιο του ποτέ δεν θα υπάρξει

την άκρατη τελειότητα της φύσης μαρτυρά.

Αντίσταση

Μη τρεκλίζεις σαν το ποδάρι της σπασμένης καρέκλας

που θέλει επιδιόρθωση.

Μη σπαράζεις σαν τη χαροκαμένη μάνα

που έχασε το παιδί της.

Μη διστάσεις να δώσεις τον όρκο σου

στη μέρα που έρχεται.

Ύψωσε ψηλά τις αντένες σου,

να δεχτείς τα σήματα της δικής σου ύπαρξης.

Μη φωνάζεις-μέρα μεσημέρι-στην πολυσύχναστη λεωφόρο,

ο θόρυβος των αυτοκινήτων τη φωνή σου θα πνίξει.

Άσε τη νύχτα να σου πει τα μυστικά της,

μίλησε μαζί της...

Κι ύστερα σιώπα-σε όλα αυτά που εκβιάζουν τη συγνώμη σου.

Και συλλογίσου:

"Τα δέντρα κι αν τα φυσάει ο άνεμος,

λυγίζουν, δεν σπάνε!

Τα βράχια σε ανταριασμένη θάλασσα

το κύμα νικάνε!"

Νύχτες απόρριψης

Της απόρριψης τα δάκρια κυλούν

στον καθρέφτη απ' όπου φαίνεται η ψυχή σου

και στους μαύρους κύκλους των ματιών

τα ξενύχτια αποκαλύπτεις της ζωής σου.

Στους ανέμους που σου πήραν τα μυαλά

στα κομμάτια, απ' τη καρδιά σου που έχει σπάσει

θα μετράς τα αναπλήρωτα κενά

και ερήμην σου αυτή θα σε δικάζει.

Τι κι αν όλα αυτά που γίνανε, είναι χθες

ποιος μπορεί σε μια βραδιά να τα ξεχάσει

μόλις κλείνεις τις άκρες των ματιών

στα όνειρα σου η καρδιά θα τα φωνάζει.

Πάνω στης νύχτας το σχοινί θα ακροβατείς

κι ο ιδρώτας, σε κάθε μέρος θα κυλάει του κορμιού σου

με τις σκιές του παρελθόντος θα μιλάς

κουρνιασμένος, σε μια γωνιά του κρεβατιού σου.

Στου ονείρου το όνειρο θα ζεις κάθε βραδιά

προσπαθώντας να αποφύγεις την αλήθεια

μα αυτή, απ' του ονείρου τη χαρά θα αποδρά

και σαν μαχαίρι θα καρφώνεται στα στήθια.

Νύχτες απόρριψης στου αδυνάτου τη φωλιά

μοιάζεις πουλί, που το έχουν πιάσει απ' τη μύτη

που του 'χουν κόψει, για να μη πετάει, τα φτερά

κι αυτό κτυπιέται πάνω στους τοίχους, στο άδειο σπίτι.

Σαν μια ταινία απ' το μυαλό σου θα περνά

όλη η προηγούμενη ζωή σου

με τις σκηνές που αγαπήθηκαν πολύ

και τους υπότιτλους που απέρριψε η ψυχή σου.

Κι όταν θα φτάνει επιτέλους το πρωί

προσωρινά ο εφιάλτης θα τελειώνει

της κάθε ημέρας η αβάσταχτη ζωή

της νύχτας τη ζωή θα μεγαλώνει.

Ή θεός ή νεκρός

Ή θεός ή νεκρός

αποφάσισε-"τι θέλεις να είσαι;"

Αναπόφευκτος-διαρκής πειρασμός

να επιλέγεις "αυτό που δεν είσαι!"

Κι η αλήθεια πεζή-παγερή

χωρίς αισθήματα, που σε πιάνει απ' το χέρι

να σε πάει σ' άλλη γη-ξενική

κι ο θεός που λατρεύεις-νεκρό περιστέρι.

Μια στιγμή μαγική

λαχταράει η καρδιά σου να ζήσει

μα η ζωή σου κενή

προσπαθεί-ξανά τους νεκρούς να αναστήσει.

Με αυτούς που απαιτούν

μα ύστερα στη σιωπή τους ενδίδουν

και με αυτούς που αρκούνται

τα όνειρα τους με ενοχές να τα ντύνουν.

Ή θεός ή νεκρός

τίποτε άλλο πια δεν μας μένει

το σκοτάδι στο φως

μια χαραμάδα ας αφήσει ανοιγμένη.

Κι ύστερα τους παλμούς

της νεκρής σου καρδιάς αφουγκράσου

κι ό,τι σου δίνει ζωή

με τους άλλους νεκρούς θεούς-αυτό μοιράσου!

Ή θεός ή νεκρός

το δίλημμα πάντα θα υπάρχει

θα είναι εκεί-ο πιο πιστός σου, φίλος κι εχθρός

τη ζωή σου όμηρο θα 'χει...

Επιστροφή

Θάλασσα...

Στο απέραντο μπλε χρώμα, σιγότρωγε

με την αλμύρα σου, το επιφανειακό-ακαλαίσθητο

περιτύλιγμα, της πλάνης ζωής μας-το δώρο

ωσάν το βράχο τρώγεις στο γιαλό.

Ήλιε...

Κάψε, με των ακτίνων σου την ένταση-τη σάρκα

της άψυχης φιγούρας των πολλών...

Τα αποκαΐδια σαν θα πεταχτούν

ίσως πάλι ζωή να δώσουν!

Μετά τη βροχή το "ουράνιο τόξο"

μετά το κατακλυσμό η "νηνεμία".

Και αεράκι σαν περάσει από 'δω, ίσως κάτι να φέρει

τη μυρωδιά της άνοιξης των λουλουδιών

ή τη μυρωδιά απ' τη νοτισμένη στάχτη.

Πρέπει να πλησιάζει η στιγμή της αναγέννησης

και μ' ένα βαθυκάθισμα όλο δύναμη

από το βάραθρο να τιναχτείς ψηλά,

τόσο ψηλά όσο ποτέ δεν έφτασες!

Η φύση έχει τη δύναμη να την αντλήσεις

μαζί με τα ρόδα του Μαγιού

και το κελάηδισμα των αηδονιών, να σ' αφυπνίσει,

φτάνει να μπορείς να τα νιώσεις

φτάνει να μπορείς να τα μυρίσεις

φτάνει μέσα από τις στάχτες σου να τα βρεις

από τις στάχτες σου να "ΑΝΑΓΕΝΝΗΘΕΙΣ"!

Στα φώτα της πόλης (οι μάσκες)

Τα φώτα της πόλης απέναντι λάμπουν

και η λάμψη τους προδίδει σημεία ζωής

η παραλία-με ανθρώπους γεμίζει

που την βόλτα τους κάνουν,

σκηνή σε φιλμάκι της μίας στιγμής.

Στα μπαράκια, το ποτό τους χαρούμενοι πίνουν

τα κορμιά τους λικνίζουν στης μουσικής τους ρυθμούς,

έρωτα κάνουν και μετά το ξεχνάνε,

το σκοτάδι κι η νύχτα δεν έχουν φραγμούς!

Η μέρα τους πέρασε κι αυτοί καθώς πρέπει

τώρα η νύχτα αποκαλύπτει εαυτούς

κανείς τους δεν τόλμησε στο σκοτάδι να βλέπει

και όσοι το έκαναν τους είπαν τυφλούς.

Οι ανθρώπινες σχέσεις μοιάζουν να είναι

μια βόλτα στο προαύλιο της φυλακής

καθώς οι πόρτες πίσω τους ερμητικά θα κλείσουν

θα έχει τελειώσει η στιγμή της γιορτής.

Οι ίδιοι, σε λίγο στα σπίτια τους μέσα

θα βρουν καταφύγιο, τρομαγμένα θεριά

τη νύχτα που φεύγει θα βλαστημήσουν

μα τα ίδια θα κάνουν και την άλλη βραδιά.

Τα φώτα της πόλης σε λίγο θα σβήσουν

ο ήλιος θα φέρει της μέρας το φως,

τίποτα απ' αυτόν, δεν θα μπορούν να κρύψουν

θα τους προδίδει το άπλετο φως!

Μέχρι να πέσει βαθύ το σκοτάδι

τα φώτα ν' ανάψουν, να αρχίσει η γιορτή

τις μάσκες να βάλουν κι αυτό το βράδυ

και πάλι αυτές να πέσουν το άλλο πρωί.

Προσδοκίες

Ταξίδεψε με στων ονείρων τα νησιά

όπως τα κύματα που σπρώχνουν το ένα το άλλο

που ξεψυχούν χαϊδεύοντας την αμμουδιά

δίνοντας τέλος στο ταξίδι της ζωής τους, το μεγάλο.

Ανέβασε με στις πιο ψηλές βουνοκορφές

ό,τι ακραίων συναισθημάτων αυτές εκφράζουν

και της ζωής οι αλλοπρόσαλλες σκιές

σαν από αητού το βλέμμα να φαντάζουν.

Τραγούδησε μου ένα τραγούδι της χαράς

όπου ο ρυθμός του τη καρδιά να ξεσηκώνει

σαν μια επανάσταση για αυτά που καρτεράς

όπως η φλόγα απ' τη φωτιά που δυναμώνει.

Γίνε βροχή και πότισε μου τη ψυχή

που διψασμένη μοιάζει με σκασμένο χώμα

γιατί είναι άνομβρη και η ελπίδα της δεν ζει

κι ό,τι λαχτάρησε δεν το 'χει βρει ακόμα.

Γίνε κυκλάμινο, λουλούδι ευωδιαστό

κι ύστερα γίνε το πιο πολύτιμο πετράδι

και της ζωής τον κακοτράχαλο γκρεμό

μεταμόρφωσε τον, σε καταπράσινο λιβάδι.

Είναι κάτι νύχτες

Είναι κάτι νύχτες που ο χρόνος σταματάει

ξυπνάει ο άλλος σου εαυτός, στα μάτια σε κοιτάει

ορθώνεται μπροστά σου και σε περιγελάει

κάθε καλή διάθεση εκείνος τη χαλάει.

Οι αναφορές του επίμονα τις μνήμες ξεδιπλώνουν

κι απάνω στο κρεβάτι σου, την πραμάτεια τους απλώνουν.

Από τη μια οι αγάπες σου να στέκουν ματωμένες

κι από την άλλη οι ανάγκες σου σαν νύμφες ξεχασμένες.

Είναι κάτι νύχτες που η συνείδηση σου

σου ψιθυρίζει δειλά στ' αυτί:"Αυτή είναι η ζωή σου;"

Και τότε εσύ τρελαίνεσαι και το μυαλό σου χάνεις

κι ορκίζεσαι συμβιβασμούς ποτέ ξανά μη κάνεις.

Νιώθεις το ταβάνι στα στήθια σου να πέφτει

και από τη ζωή σου, να φεύγεις σαν τον κλέφτη.

Σαν ο συναγερμός μέσα σου θα κτυπήσει

θα αισθανθείς τον πανικό, να φύγεις θα σ' αφήσει.

Για μια αλλιώτικη ζωή, να γνωρίσεις άλλα μέρη

ποτέ καράβι μη βρεθεί πίσω για να σε φέρει.

Είναι κάτι νύχτες που βγαίνουν τα εσώψυχα σου

και με ενοχές γεμίζουνε την άδεια κάμαρα σου...

Η αλήθεια μένει μόνη και σε ξεγυμνώνει

κι ύστερα με απαξίωση σου απλώνει το σεντόνι.