28 Δεκεμβρίου 2012

Συγχώρεση

















Ποιος δουλεύει ποιον…
Έρωτες ανιδιοτελής ιδιοτελών καιρών.
Με ιππότες, πριγκιπόπουλα, νέκταρ και αμβροσία.
Κι όσοι το παραμύθι χάψανε, μεγάλη ανοησία!

Ποιος δουλεύει ποιον…
Μι’ απέλπιδα προσπάθεια σε φέρνει προ Τειχών.
Κι όλα διακυβεύονται στην τελευταία μάχη...
Σάλπισμα το κλάμα σου, κερκόπορτα η αγάπη.

26 Δεκεμβρίου 2012

Να περιμένεις τι...

















Να περιμένεις τι…
Κάτι που 'χει πεθάνει, πάλι ν' αναστηθεί!
Όσα τα ερωτόλογα που σου άρεσαν ν’ ακούς
τόσους και θ’ ασπάζεσαι μαρμάρινους σταυρούς.

Να περιμένεις τι…
Σαν γίνει αλήθεια τ’ όνειρο να σταματήσει η γη!
Όπως περνά και ξεψυχά στην αμμουδιά το κύμα
έτσι κι αυτό που αισθάνεσαι το χάνεις κι είναι κρίμα.

Να περιμένεις τι…
Ν’ αλλάξει ο επίλογος, σ’ έργο που 'χεις δει!
Πάει ο καιρός που ήσουνα ρομαντικό παιδί
όλα τα κατέστρεψε η ίδια σου η ζωή...

22 Δεκεμβρίου 2012

Κ.Γ.Καρυωτάκης - Όλα τα πράγματα μου


video



Όλα τα πράγματα μου έμειναν όπως
να 'χω πεθάνει πριν από καιρούς.
Σκόνη στη σκόνη εγέμισεν ο τόπος
και γράφω με το δάχτυλο σταυρούς.

Όλα τα πράγματα μου αναθυμούνται
μιαν ώρα που περάσαμε μαζί-
σ' εκείνη τα βιβλία μου λησμονούνται,
σ' εκείνη το ρολόι ακόμα ζει.

Ήταν ευτυχισμένη τότε η ώρα,
ήταν ένα δείλι ζωγραφιστό.
Έχω πεθάνει τόσα χρόνια τώρα,
κι έμεινε το παράθυρο κλειστό.

Κανένας, ούτε ο ήλιος πια δε μπαίνει.
Το ερημικό μου σπίτι αντιβοεί
στην ώρα εκείνη ακόμα, που σημαίνει
αυτή μονάχα, βράδυ και πρωί.

Δεν ξέρω δω ποιος είναι τώρα ο τόπος,
δεν ξέρω ποιος χαράζει τους σταυρούς,
κι όλα τα πράγματα μου έμειναν όπως
να 'χω πεθάνει πριν από καιρούς.

20 Δεκεμβρίου 2012

Το κακό το μάτι




















Ντρέπομαι για μας…
Για την ασχήμια μας…
Για το πώς κάνουμε
το σημαντικό ασήμαντο,
τ’ αταίριαστο εναρμονισμένο.
Κι ό,τι ακριβοθώρητο μας έλαχε
από προσώπου γης χαμένο.

Δεν αξίζει στα μάτια μου ουρανός
την κακογουστιά μας να σκεπάζει.
Μήτε θάλασσα να βρέχει το γιαλό,
περίγελος στα χάλια μας μου μοιάζει.
Και τη βροχή που πέφτοντας
αναγεννά το χώμα,
μόνο πτυσιά αδιαντροπιάς
θα την λαμβάνω…
Κι εσείς, σαν ξορκισμός
για "το κακό το μάτι"!..

18 Δεκεμβρίου 2012

Αχίλλειες πτέρνες

















Η σιωπή…
Η σιωπή που δε λέει τίποτα
και τα λέει όλα!
Η σκέψη, που δεν ακούγεται
αλλά λέει πολλά!

Η παρατήρηση…
Η γλώσσα του σώματος.
Οι μυρωδιές, η αύρα που αφήνει
πίσω της μια κίνηση.
Η στιγμή, που θα ’σαι σε θέση
να την αποδεχθείς.
Στο σωστό μέρος… Τη σωστή ώρα…

Και στον αντίποδα όλων αυτών η ματαιότητα!

Γεννιέσαι για να πεθάνεις.
Όσα κερδίζεις τόσα και χάνεις.
Ερωτεύεσαι, μετά ξεχνάς.
Μια αγαπάς και δέκα πονάς…

«Αχίλλειες πτέρνες» παντού!

15 Δεκεμβρίου 2012

Είναι "γνωστόν τοις πάσι"!





















Είναι πουλιά χωρίς φτερά
κύτταρα νεκρά στη πλάση…
Άνθρωποι, με καταρρακωμένη τη ψυχή…
Είναι "γνωστόν τοις πάσι"!

Και πώς ν’ αφήσεις το κλαδί,
να βρεις γη ανθισμένη,
που όπου κοιτάξεις και σταθείς
ψυχή φυλακισμένη…

05 Δεκεμβρίου 2012

Παλιές, αγάπης ιστορίες


















Κίτρινες φωτογραφίες,
απόγιναν οι όμορφες στιγμές μας…
Παλιές, αγάπης ιστορίες
βαλσαμωμένες στο χαρτί.

Κι όταν στη μνήμη σου τις φέρεις
αποτινάζουνε τη σκόνη,
που πάνω τους έχει αφήσει
της προδοσίας η οργή…

04 Δεκεμβρίου 2012

Απουσία














Η απουσία μου αυτή, θα 'ναι για πάντα
σαν του θανάτου την ατέλειωτη σιωπή
κι όταν θ' ακούς ερωτική μπαλάντα
θα κλαις… γιατί για σένα θα 'ναι μακρινή.

Τα περιστέρια, που άφησες και φύγαν
δε θα σου φέρουν ούτε ’να κλαδί ελιάς
γιατί εκεί που πέταξαν και πήγαν
τα 'χει σκεπάσει όλα ο χιονιάς.

Κι όταν τα χρόνια σου θα φεύγουν, θα περνάνε
στον ίδιο τόνο με την ίδια μοναξιά
θα λες: "θεέ μου, αχ! να ξέρα που να 'ναι…
θα ζει μονάχος ή σε μια άλλη αγκαλιά;"

Κι όλα αυτά που μαζί είχαμε ζήσει
στη μόνη της ζωής μας χαραυγή
θα 'ναι τα στέφανα στον τάφο του έρωτα μας
που τον εθάψαμε μια Κυριακή πρωί.


video



03 Δεκεμβρίου 2012

Μια δεύτερη συνάντηση (...η γυναίκα με τα μαύρα)




















Την παρατηρούσε για ώρες…
Αυτή κάθονταν στο απέναντι τραπεζάκι,
ντυμένη στα μαύρα, μαύρες μπότες και μαύρο καπέλο.
Ήταν αυτό που αποκαλούσες μοιραία γυναίκα…
Έπινε κάποιο ρόφημα, δεν μπόρεσε ν’ ακούσει τι παρήγγειλε.
Για αρκετή ώρα ανακάτευε  το περιεχόμενο
του φλιτζανιού αφηρημένη, χαμένη στις κυκλικές κινήσεις
του κουταλιού, καθώς ανακάτευε τη ζάχαρη.
Για μια στιγμή η προσοχή του αποσπάστηκε, καθώς
ο σερβιτόρο του ‘φερε τα γνωστά: παγωμένη, βαρελίσια
μπύρα σε μικρό ποτήρι και ξηροκάρπια.

Στον απέναντι τοίχο, και πάνω απ’ το τραπεζάκι της
"γυναικός με τα μαύρα", ένας μεγάλος πίνακας σε φόντο
μπορντό απεικόνιζε την πίσω όψη ενός boem τύπου,
βγαλμένου απ’ τη δεκαετία του ’50.
Με καπέλο ρεπούμπλικα και πούρο στα χέρια
να πίνει το ποτό του στο μπαρ.
"Έδεναν" τόσο πολύ οι δυο τους!..
Που δεν ξεχώριζες το τότε με το τώρα,
τον μύθο απ’ την πραγματικότητα.
Δεν ήξερες ποιος είχε καλέσει ποιον…
Σε μια συνάντηση του παρελθόντος στο παρόν,
και δε γνώριζες τι θα  φέρει το άγνωστο μέλλον…

Ένας επίμονος ήχος κινητού τηλεφώνου τον έφερε πίσω.
Ακούστηκε προς το μέρος της γυναικός με τα μαύρα…
Αφού απάντησε, μίλησε για λίγο και μετέπειτα, κλείνοντας,
φάνηκε αναστατωμένη.
Φωνάζει τον σερβιτόρο, τον πληρώνει, παίρνει την τσάντα της
που ‘χε αφημένη στη διπλανή της καρέκλα και φεύγει…
Έτσι απρόσμενα, αναπάντεχα, ξαφνικά…
Ένιωσε ένα κενό μέσα του, ένα κομμάτι παζλ που έλειπε
στη σκηνοθετημένη απ’ το χρόνο στιγμή…
Απόμειναν μόνοι, αυτός και ο απέναντι ζωγραφισμένος,
ατάραχος, boem φίλος του…
Πόσο τον ζήλεψε, που αυτός τουλάχιστον έμοιαζε ατάραχος!..

Ρίχνοντας μια φευγάτη ματιά προς την άδεια καρέκλα
που πριν λίγο κάθονταν εκείνη, βλέπει το κινητό της
τηλέφωνο παρατημένο στο τραπεζάκι.
Με μια αστραπιαία, ενστικτώδη κίνηση επιβίωσης,
το αρπάζει στα χέρια του…
Για μια στιγμή σκέφτηκε να το παραδώσει στον σερβιτόρος
στην περίπτωση που αυτή το αναζητήσει.
Κοιτώντας προς τον πίνακα, του φάνηκε πως ο "φίλος" του,
γυρνώντας αργά το κεφάλι, του έκλεισε το μάτι με νόημα…
Μια συνωμοσία πλανιόταν στο χώρο, μια συμφωνία αντρών
μεταξύ τους… Με μια αμέριμνη κίνηση έβαλε το κινητό
στη μέσα τσέπη του μπουφάν του.
Φωνάζει τον σερβιτόρος -αφού πίνει και την τελευταία
πικρή γούλια της μπύρας του- πληρώνει και σηκώνεται για να φύγει.

Μια τελευταία ματιά προς τον πίνακα, οριστικοποιούσε
την υπόσχεση:
«Εσύ μένεις εδώ, να περιμένεις, άλλωστε παρελθόν είσαι,
δεν έχεις και πολλά περιθώρια!
Τα υπόλοιπα άστα σε μένα… θα κανονίσω μια δεύτερη συνάντηση.
Εις το επανιδείν φίλε!»… φάνηκε να λέει φεύγοντας.

Phil Shoenfelt - Dead flowers for Alice


video

01 Δεκεμβρίου 2012

Κουρτίνες













Κουρτίνες…

Για κρυμμένα μυστικά και ασχήμιες.
Του παρελθόντος οι ντροπές στον ακάλυπτο,
στις προσόψεις το θεαθήναι…
Και μέσα μας τύψεις κι ευθύνες!..